دی ان اس (DNS) کوتاه‌شده‌ی عبارت «سیستم نام دامنه» (Domain Name System) است که یک سیستم نامگذاری سلسله‌مراتبی و قابل توزیع برای کامپیوترها، خدمات، یا هر منبع متصل به اینترنت یا یک شبکه داخلی است.

اولین قدم برای داشتن یک وب سایت در اینترنت داشتن یک نام دامنه مناسب می باشد ،DNS در دنیای وسیع اینترنت به کاربران امکان می‌دهد به جای استفاده از آدرس‌های IP که شامل اعداد هستند (مانند 192.0.2.1)، از نام‌های معنادار و قابل فهم برای جستجوی میزبان‌ها و خدمات در شبکه استفاده کنند (مانند www.example.com).

در واقع، وقتی شما یک آدرس اینترنتی را در مرورگر خود تایپ می‌کنید، درخواستی به سرور DNS ارسال می‌شود. سرور DNS آدرس مورد نظر شما را جستجو کرده و نشانی IP مربوط به آن نام دامنه را پیدا می‌کند. سپس این نشانی IP به مرورگر بازگردانده می‌شود تا بتواند ارتباط مستقیم با سرور میزبان برقرار کند و به این ترتیب صفحه وب مورد نظر شما را بارگذاری کند.

در نتیجه، دی ان اس به عنوان یک دفترچه تلفن اینترنت عمل می‌کند که نام‌های قابل خواندن توسط انسان را به آدرس‌های دیجیتالی ماشینی ترجمه می‌کند که کامپیوترها می‌توانند آن‌ها را بخوانند و پردازش کنند. این فرایند کمک می‌کند تا فرایند باز نمودن سایت‌ها برای کاربران راحت‌تر و سریع‌تر انجام شود.

برای استفاده از سیستم DNS در شبکه نیاز به یک DNS سرور داریم تا کار ترجمه نام دامنه به IP را برعهده گیرد .

مراحل جستجوی نام دامنه در اینترنت

۴ سرور DNS در بارگذاری صفحه وب دخیل هستند:

• DNS recursor – recursor (بازگشت‌کننده) را می‌توان به‌عنوان کتابداری در نظر گرفت که از او خواسته می‌شود کتاب خاصی را در کتابخانه پیدا کند. DNS recursor سروری است که برای دریافت ککوئری یا درخواست از دستگاه کلاینت و از طریق برنامه‌هایی مانند مرورگر وب طراحی شده است. Recursor درخواست کاربر را دریافت کرده و برای پیدا کردن پاسخ به Root nameserver متصل می‌شود.
• Root nameserver – سرور ریشه اولین گام در ترجمه نام‌های دامنه به آدرس‌های IP است. Root nameserver را می‌توان مانند نمایه‌ای در کتابخانه در نظر گرفت که به قفسه‌های مختلف کتاب اشاره می‌کند.
• TLD nameserver – سرور دامنه سطح بالا (TLD) را می‌توان به عنوان یک قفسه خاص از کتاب‌ها در یک کتابخانه در نظر گرفت. این nameserver گام بعدی در جستجوی یک آدرس IP خاص است و آخرین بخش از نام میزبان را میزبانی می‌کند (مثلا در example.com، سرور TLD همان “com” است).
• nameserver – این nameserver نهایی را می‌توان به‌عنوان فرهنگ لغت در یک قفسه کتاب در نظر گرفت که در آن می‌توان نام خاصی را به معادل تعریف آن ترجمه کرد. Authoritative nameserver آخرین مرحله از کوئری DNS است. اگر Authoritative nameserver به رکورد درخواستی دسترسی داشته باشد، آدرس IP درخواستی را به DNS recursor (کتابدار) که درخواست اولیه را انجام داده است، برمی‌گرداند.

در ادامه به معرفی انواع رکورد DNS و کاربرد های آن می پردازیم :

 : DNS RECORD TYPES 

• به‌طورکلی، تمامی دامنه‌ها باید از رکوردهای لازم برخوردار باشند تا کاربران بتوانند به وبسایت دسترسی پیدا کنند.
• رکورد های dns انواع مختلفی دارند که هر کدام وظیفه‌ای مستقل از دیگری را برعهده دارند. در نتیجه استفاده از هرکدام می‌تواند نتیجه‌ای متفاوت را برای مشا به دنبال داشته باشد.
• رکورد NS: NS مخفف عبارت nameserver و نوعی از سرور DNS است که تمامی رکوردهای DNS را برای یک دامنه، از جمله رکوردهای A، MX و CNAME ذخیره می‌کند.
• رکورد MX: MX رکورد برای ارسال و دریافت ایمیل استفاده می شود و اگر زون مورد نظر فاقد این رکورد باشد سرویس ایمیل کار نمیکند.
• رکورد A : A رکورد برای شناسایی آدرس (نام دامنه) استفاده می شود و اگر این رکورد نباشد آدرس مورد نظر به درستی باز نمی شود .
• TXT Record: رکورد تکست حاوی یک محتوای متنی است امروزه برای جلوگیری ارسال از ایمیل‌های اسپم،تأیید مالکیت دامنه ، و احراز هویت مورد استفاده قرار می گیرید.

مطلب در حال به روز رسانی ..